Opis pupila:
  Moja mała przyjaciółka.

Jak zaczęła się nasza wspólna historia? Miałam wtedy sześć lat. Jak to każde dziecko pragnęłam mieć swoje własne zwierzątko. Na początku była to jedna rybka, lecz pewnego dnia mój starszy o piętnaście lat brat zaproponował mi, że kupi mi królika. No i co potem? Długa rozmowa z mamą, na szczęście zakończona zgodą na królika. Akurat zbliżały się moje urodziny. To nie była jeszcze ta data, a brat wchodzi do domu, obładowany po uszy. W jednej ręce duża klatka, w drugiej tekturowe pudełko. "Co jest w środku?" - zastanawiałam się. Brat podchodzi i mówi - ''Proszę mała, wszystkiego najlepszego". I teraz ten moment - otwieram pudełko, patrzę, a tu co? Malutki, przerażony króliczek. Tak bardzo się ucieszyłam, że zaczęłam skakać z radości. Teraz trzeba wymyślić imię! Padło dużo propozycji, jednakże każda mi nie pasowała. W końcu mama powiedziała - "Może Klara?" i wtedy olśnienie! Jako sześcioletnia dziewczynka kochałam bajki Disneya, a jedną z nich był król lew. Akurat w drugiej części była lwica, moja ulubiona bohaterka o imieniu Kiara. No i co? Króliczek stał się Kiarą. Królica od początku była miła, kochana i już w pierwszy dzień oswoiła się z nowym otoczeniem. W ogóle nie atakowała, nie chciała uciekać na widok ludzi, tylko oglądała wszystko z zaciekawieniem.

No i tak zaczęła się nasza historia. Pamiętam jej pierwsze szczepienie i strach w moich oczach. Padały różne myśli, czy ją to nie bardzo bolało, czy ten pan nie zrobi jej krzywdy. Kiara chciała uciec ze stołu weterynarza, ale minutka i było już po wszystkim :). W domu była lekko podenerwowana, taka jakaś rozkojarzona. Wydaje mi się, że to z powodu tego strachu, stresu. I w taki właśnie sposób minęło sześć lat. Kto by pomyślał, że Kiara jest teraz w tym wieku co ja, gdy ją dostałam. Pomimo, że Kiara jest już króliczą seniorką wcale się tak nie zachowuje. Tryska z niej energia, chęć to pieszczot, zabawy. Nigdy nie boi się nowego otoczenia. W sumie, to ma już od ''dzieciństwa'' ;D. Na szczęście nigdy nie chorowała, cieszy się zdrowiem, a jak każdy wie - zdrowie jest w życiu najważniejsze. Niby taka mała istota, a ile wniosła szczęścia do mojego życia. Nie wyobrażam sobie,jak to będzie, gdy jej zabraknie. Kiarcia nie należy jeszcze do najstarszych królików i mam nadzieję, że będzie ze mną jeszcze parę dobrych lat. Przyznam szczerze, że jest dużo lepsza od psa :)

Cóż i stało się. Dawno mnie tu nie było . Chciałabym z przykrością wszystkim ogłosić, że 10 stycznia 2011roku Kiara zamknęła oczka i już nigdy ich nie otworzyła ... Odeszła w spokoju, po prostu zasnęła. Do końca była zdrowa, nigdy nie chorowała . Przez całe swoje życie miała kochających właścicieli , którzy z radością patrzeli na jej wybryki i cieszyli się razem z nią każdą minutą . Teraz jest pusto jak nigdy i żadne inne zwierzę nie wypełni pustki w sercu po mojej kochanej króliczej damie ..



Rasa pupila:
  Kundelek.

Pupil urodził się:
  2004
Przysłane 7 stycznia 2009 przez:
  XXDIANKA   Chce.to